Huizemiriam

Heb allemaal belangrijke dingen gedaan, sollicitaties de deur uit, kinderdagverblijf gebeld, administratie op orde gemaakt  bekeken en belastingaangifte gedaan. En dat is weer eens het verdrietige gedeelte.. minstens twee keer per jaar kom ik er achter dat ik domme dingen gedaan heb waardoor de B-dienst geld van mij terug wil zien. En de B-dienst wil nooit tientjes terug natuurlijk.. Traditiegetrouw kom ik er ook nu weer achter dat we te veel geld gekregen hebben het afgelopen jaar, het belastbaar inkomen van manlief op jaaropgaaf is een paar duizend euro meer als dat ik had uitgerekend. Mew.

Ik kom overigens nog steeds op hetzelfde bedrag uit dus ligt er een mailtje bij P&O meisje maar ben er bang voor.. dat ik na jaren zweten en ploeteren nogsteeds niet snap hoe het in elkaar zit. Mew. I am a very very sad panda.

Slapen, slapen, slapen.. ik hou van slapen maar ik ben er niet zo goed in. Er zijn taloze dagen dat ik brak wakker wordt omdat ik mezelf met m’n eigen gepieker uit slaap heb gehouden. Ik ben dan vaak niet heel gezellig ’sochtend maar kan er nog best mee weg komen. Als ik de hele nacht wakker gehouden ben omdat mijn al best wel grote kinderen mij wakker gehouden hebben zonder dat zijzelf of ik daar een goede reden voor kan vinden ben ik niet zo gezellig. Zij ook niet.. Ik had me verheugd op 3 uurtjes zonder kinderen deze ochtend nadat ze al de hele week ziek thuis zijn. Toen de wekker ging om 07.00 uur en ik delen van alle voorgaande uren bewust meegekregen had wilde ik niet, niet opstaan, geen kinderen aankleden, ontbijt maken, door de sneeuw rijden.. dus nu zitten we alweer thuis. Een hele gezellige mama met twee hele gezellige kinderen. Sommige weken zouden gewoon uit de maand geknipt moeten worden.

Natte grauwe dag. Koffie die steeds koud wordt. Huilende kinderen. Nicotine gebrek. Wordt niet mijn dag vandaag. Ergens wel fijn om te weten dat je niet de enige bent die zo thuis zit. Anne Thomas wordt elke dag door de dag heen steeds zieker, de koorst loopt op, hij krijgt steeds minder praatjes en valt al zittend in slaap . Ik denk een oorontsteking want hij klaagt over oorpijn en is zo doof als wat.

From winter 2009

Druk weekend zonder kinderen. Nu thuis met ziek(ig) kindje en kindje met grote wallen onder de ogen. Prikkelbaar. Vooral mama. En opeens realiseer ik me dat ik van zo nu en dan gezellig mee roken naar een volwaardige roker ben doorgeschoven. Dus! Geprikkeld it is. We gaan weer ons best doen. Ik ga weer m’n best doen. En ik ga ook andere nuttige dingen doen deze week. Heb de laatste weken een goed excuus gehad om zo min mogelijk nuttigs te doen omdat ik aan het afstuderen was. Excuus is voorbij. Lijstje maken dan maar?

• sollicitatiebrief schrijven (voor 5 februari)
• foto’s bestellen
• bestelde foto’s inplakken
• yogacentrum bellen of inlopen
• schoonmaken
• papierwerk van de afgelopen anderhalf jaar organiseren in mappen
• belastingaangifte doen
• boodschappen
• achter open sollicitaies aanbellen (bleh! bah! daar heb ik nog het allerminste zin in van alle stomme nuttige dingen van het lijstje)
• niet roken
• niet roken
• niet roken
• niet roken
• niet roken
• niet roken
• niet snoepen om roken te compenseren
• niet snoepen om roken te compenseren

Madelief slaapt al, ik heb geen idee sinds wanneer, niet meer overdag. Alleen als ze ziek is valt ze nog wel eens in slaap op de bank en natuurlijk valt ze in auto nog wel eens in slaap. Omdat haar speentjes vaak in bed liggen wil ze nog wel eens “naar bed gaan” maar ze komt dan al vrij snel naar beneden als ze de boel boven overhoop heeft gehaald met speentje en knuffels. Maar vandaag is er wat wonderbaarlijks gebeurt. Ze is om 13.00 uur naar boven gegaan, Anne Thomas is rustig aan het tekenen, ik heb een uurtje op de bank gelegen tegen AT mopperend dat hij moet stoppen met dingen aan me te vragen EN het is nu (15.30 uur) nog steeds stil boven.

Wat zal oma blij zijn als ik vanavond de kindjes kom brengen om te komen logeren. :D

Hij doet het weer! Een paar maanden geleden werd ik door mijn zus geattendeerd op het feit dat m’n log offline was en vandaag mailde m’n moeder dat ze zag dat hij weer te bereiken was. Gelukkig wordt ik goed in de gaten gehouden. Tijd voor een kleine update.

Anne Thomas gaat naar school en dit gaat erg goed. Alle begin is moeilijk maar hij heeft zich snel aangepast en deze week hebben we na schooltijd zelfs nog leuke dingen gedaan zoals spelen in een bevroren piratenschip. De eerste weken was het eerste wat hij ’s ochtends tegen me zei ‘ik wil niet naar school!’ nu vraagt hij elke ochtend ‘hoe vaak moet ik nog naar school?’. Ook heeft hij in de klas een maatje gevonden: Titus. En komt hij thuis met nieuw aangeleerde kennis, vaardigheden en zelfs interessante informatie waarmee mama lekker aan het speculeren kan gaan. Zo vertelde hij op een middag op de achterbank dat Titus twee papa’s heeft en hij *enigsinds teleurgestelde blik* maar een. Ik was al in blijde verwachting van een kennismaking met mijn eerste homostel in Twente maar kwam er achter *enigsinds teleurgestelde blik* dat Titus ook een mama heeft en dat er geen sprake is van een liefdesrelatie tussen de twee papa’s. Maar Titus en Anne Thomas zijn dikke vrienden en ik vind het ondanks de eerste teleurstelling wel erg fijn om dagelijks een praatje te maken met de mama van Titus, wachtend achter het hek, in de kou.

Madelief gaat, nu ze niet meer naar het kinderdagverblijf hoeft, twee dagedelen in de week naar de peuterspeelzaal. Op haar laatste dag op het kinderdagverblijf vlak voor de kerstvakantie heeft zo nog wel even snel haar pols gebroken maar verder is deze overgang vlekkeloos verlopen. Polsje doet het weer maar ze vind het niet heel leuk op de peuterschool en daarin leef ik met haar mee. Ik vind het zelf ook een beetje suf. De juffen zijn niet ‘the brightest lights’ maar het idee dat zij ook naar school gaat geeft haar wel het gevoel op gelijke voet met Anne Thomas te staan. Daarnaast geniet ze van de tijd voor zichzelf en geniet ik van haar spel als ze de ruimte heeft om dit te ontplooien. Zo speelt ze ook als Anne Thomas er niet is met auto’s maar dan zijn de auto’s soms een beetje verdrietig en komt mama er snel aan. De auto’s gaan dan gezellig met de knuffels op de bank en worden door Madeliefje bemoederd.

Ikzelf ben BIJNA klaar met school. Aankomende donderdag ga ik mijn scriptie verdedigen en dan ben ik afgestudeerd. Klaar. Geslaagd. Bachelor of Laws. Er leuk. Erg fijn. Maar wat nu?? Ik weet het niet. Ik las net even terug wat ik voor het laatst gelogd heb en mijn eenna laatste logje had ik nu kunnen schrijven. Althans, ik weet nu wel zeker dat ik nu nog niet ga doorstuderen. Maar solliciteren.. ik vind het maar spannend en omdat ik niet weet wat ik wil ook knap lastig. Aan de ene kant wil ik graag zo snel mogelijk aan het werk om over dit gevoel van naderend onheil te komen maar aan de andere kant wil ik het wankele evenwicht wat ik en mijn gezinnetje nu gevonden hebben niet te grabbel gooien voor zomaar elke willekeurige baan. Lastig, lastig dus. Veel mitsen en maren. Gelukkig weet ik dat als ik me hier geen zorgen over zou maken ik me wel ergens anders zorgen over zou maken en gelukkig is het alweer bijna tijd voor Morse. Wat lieve mensen, zouden we moeten zonder Morse.

We hebben wen-ochtenden afgesproken met de juf van Anne Thomas. Juf Coby. Hij mag op 10 november voor de eerste keer komen wennen. Dat is dus nog 1, 2, 3, 4 ,5 ..10 nachtjes slapen! Ik ga vanavond maar even een kalender knutselen.. kruisjes zetten. Stickers plakken. Oh, jongens, wat spannend!!

ps: onderstussen ben ik ook helemaal om en ga mee in de creatief-trakteren-manie. Anne Thomas en ik hebben een hele stapel plastic plantenpotjes verzameld (gewoon van die zwarte fabriekspotjes) die ga ik wit spuiten. Madelief en Anne Thomas kunnen die dan op een druilerige vrijdagmiddag schilderen en daar doen we dan kleine plantjes in. Heerlijk om tijd te hebben om dit soort zaken te bedenken en te plannen. Een klein beetje eng om te bedenken dat ik mijn tijd deze dagen aan dit soort zaken besteed.

Ik zit in de laatste fase van mijn studie. Het afstuderen. Voor veel de meest stressvolle periode van de studie. Voor mij is het een eitje, vergeleken met de studiejaren die ik achter de rug heb tenminste. Nu de druk van de ketel is vraag ik me continu af waarom ik voor deze studie gekozen heb. En waarom ik de volledige studie (bijna) afgerond heb en niet na het behalen van m’n propedeuse een wetenschappelijke opleiding ben gaan volgen. Men vraagt mij deze dagen ook continu wat ik ga doen na de studie. Ik weet het niet, ik antwoord dit ook meestal. En voeg hier dan meestal aan toe dat ik werkervaring op wil doen. Dat ik eigenlijk wel door wil studeren maar nu geen idee hebwelke richting ik op zou willen gaan. Soms wil ik leraar worden maar wil niet nóg een HBO opleiding volgen. Soms wil ik rechten studeren maar vraag me af of het werk als advocaat of adviseur niet te ver van mensen af staat om voor mij houdbaar te zijn. Soms lijkt me psychologie een mooie richting maar de studie lijkt me niks. Vroeger wilde ik altijd politicologie studeren of geschiedenis. Maar dat eerste lijkt me nu compleet nutteloos en voor het tweede heb ik volgens mij een te slecht geheugen. Aan de Vu of de UVA zijn leuke masters te volgen maar Amsterdam is geen optie qua reistijd. Na een paar uur piekeren en surfen ben ik meestal het cirkeltje rond en realiseer ik me dat ik nu vooral onderwijsmoe ben en eerst maar gewoon wat werk ervaring op moet doen. Ik wil namelijk ook graag geld verdienen. Als ik dan strijdlustig ga speuren naar vacatures kom ik er achter dat ik geen banen kan vinden, waar ik voor gekwalificeerd ben, die passen bij het beeld van mijzelf. Waarom dan geen vrijwilligerswerk? Na wat rond neuzen tussen dat soort vacatures heb ik pijn in mijn buik. Mijn ervaring met werken in een vrijwilligersorganisatie is niet positief. Wat moet ik dan?

Voor het grootste gedeelte van mijn leven heb ik voor een mensenrechten organisatie willen werken, ergens in het buitenland, het liefst Afrika . Maar nu heb ik kinderen en dit wil ik niet met hen doen. Ik wil nog steeds iets belangrijks doen, iets dat een verschil maakt voor mensen, voor de samenleving, voor de wereld. Maar ik ken mezelf en weet mede dankzij een flink aantal uur intensieve therapie dat ik erg gevoelig ben voor weltschmerz. Ik kan niet zo goed relatieveren en ben geboren met een schuldgevoel. Volgens mij werken er in belangenorganisaties heel veel mensen zoals mij maar zij stillen hun gevoel van verantwoordelijkheid niet met escepism zoals ik doe. Zij proberen de pijn van de wereld te stillen  met bevlogenheid, strijdbaarheid en zelfopoffering. Ik wil de wereld redden maar wil er ook zijn voor mijn kinderen. Ik heb mijzelf beloofd dat ik alle positieve energie die ik heb aan hen zal geven. Omdat zij voor mij het belangrijkste zijn. Sommige mensen kunnen die twee dingen tegelijk maar ik ben bang dat ik dat niet kan. Is dat een excuus om de gemakkelijkste weg te kiezen? Misschien, ik weet het niet.

En zo is het cirkeltje weer rond. Het voelt (en klinkt) soms allemaal wat dramatischer als dat het is. Levensvragen moeten gesteld worden natuurrlijk maar ik ga niet piekeren omdat ik niet weet wat ik wil maar omdat ik deze volgende fase in m’n leven niet nu al kan regiseren.   Als vrouw controlfreak zijnde wil ik dit soort zaken gewoon goed geregeld hebben en nu moet ik afwachten wat er op mijn pad komt. Gelukkig is het bijna Morse tijd op ned.1.

plaatje: “weltschmerz” van Kent Rockwel (1882 - 1971)